Bekeert tot celibaat
Mijn partner en ik kwamen elkaar eind jaren 90 tegen tijdens een Bijbelkamp van diverse gemeenschappen.
Was destijds 46 en hij 55 beiden waren wij actief lid en hielpen bij de wekelijkse mis.
Tijdens onze eerste Bijbelkamp sloeg de vonk over.Een gevoel dat ik nooit eerder had gehad en mijn behoorlijk wakkerschudde. Het was leuk. oprecht maar ook verwarrend tegelijk.
Wat het verwarrend maakte tijdens onze wandeling in het park van het klooster. Keek hij mij strak aan, kom dicht tegen mij aan, wilde constant aan mij zitten en vroeg om een KUS. Kon mij niet veroeren en wij hebben hartstochtelijk gekust beiden zonder ondergoed aan. Hij smeekte om mijn ondergoed uit te houden en zei voor straf mag je het constant in je mond en op je hoofd dragen. Mijn favoriete KLEUR is goed riep hij. Het voelde alsof wij DIT 100 jaar niet gemist hadden en elkaar te goed vermaakten. Vroeg hem al hij zoiets bizar zalig al eerder had ervaren.
Het was zalig en voelde zijn gereedschap hard tegen lichaam aan gloeien. Hij werd rood en kreeg het warm en sprak wartaal.
Schrok daarvan , liet hem los en
vroeg of hij zich wilde beheersen.
Mannen zijn vruchtbaar tot op hoge leeftijd en zat NIET op een trance episode dat afschrikt noch op een bevruchting te wachten maar plezier. Dus duwde hem weg.
Hij heb sinds dien besloten alleen door het leven te gaan en mij te bekeren tot het celibaat. Hoef niets
meer van mannen. Ze zijn mij te verwarrend en lijken alleen maar om seks tegeven om hun plezier en nageslacht te zeefen.
Vindt zo heerlijk als celibaat te leven. Bovendien verwarring doet niemand goed. Wenste hem het beste en hoopt vooral dat hij een seksueel productieve partner mag treffen die elke dag zin heeft in dat ding en diens trance episode kan weerstaan.
En je dacht toen niet: “Ga heen, maar voor je dat doet vermenigvuldig je met mij!”, zoals een goed gelovige behoort te doen?