Maar toch...
Ik heb sinds vier jaar een leuke vriendin. We hebben het goed samen, alleen de seks zou meer en beter kunnen. Ik doe wat ik kan om op dat gebied wat meer voor elkaar te krijgen, maar ze ziet niet zoveel zitten. Ik heb juist vaker seks en zeker veel meer spanning nodig.
Voor ik mijn huidige vriendin leerde kennen was ik een jaar of drie vrijgezel. Daarvoor had ik een relatie met een iets oudere dame (toen ik haar leerde kennen was ik 28 en zij 35). De relatie duurde ongeveer zes jaar. In bed lustten we er wel pap van. Niet alleen in bed; overal eigenlijk. Ze had een opvallend grote kont, wat ik supersexy vond. Zij vond het weer heel opwindend dat ik dat zo sexy vond. We deden niets liever dan achterlangs: hondjes, staand, zijligging… Bijna elke dag was het raak. Als ik alleen al denk aan wat voor spannende plekjes we hadden, dan verlang ik niet alleen terug naar die tijd, maar ook naar haar. Als we in het bos liepen, of door de duinen, dan ging ze ineens voor me staan, of ik ging ineens achter haar staan, en dan ging haar broek omlaag of haar jurk omhoog (de laatste is een stuk praktischer en daarom droeg ze die meestal) en dan namen we elkaar. Of in een tuinhuis bij een tuincentrum, of in een kelderbox, een stil trappenhuis, in een park of de achtertuin als het donker was, in een opslagkamer van een museum… noem maar op.
Om een praktische reden zijn we destijds uit elkaar gegaan. Het was verdrietig voor ons, maar gelukkig was er geen wrijving of ruzie.
Ik wil mijn huidige vriendin niet kwijt, maar toch denk ik erover om mijn toenmalige vriendin op te sporen. De reden daarvan is niet zo moeilijk te raden, lijkt mij. Ik denk zelfs dat als ik een keuze moet maken, dat ik het wel weet.
15% liefde