Lieve Celina, ik begrijp heel goed wat je bedoelt.
Een goede vriendin van mij overkwam in haar jeugd iets soortgelijks. Thuis kon zij met haar verhaal nergens terecht en op een gegeven moment stortte zij -n.a.v. een knullige opmerking- in en vertelde het verhaal. Op dat moment voelde ik enkel enorm mededogen, vond het vreselijk wat zij had moeten doormaken en sprak dat ook uit. Zij gaf toen aan hoe blij ze was er eindelijke open over te kunnen vertellen en ik moedigde haar aan om alles te vertellen wat haar was overkomen.
En toen, ik schaam me ervoor maar kan het niet tegenhouden, raakte ik opgewonden. Ik merkte hoe ik een sterke erectie kreeg en wilde meer hiervan, van wat mij zo opwond. Ik moedigde haar aan om nu echt 'schoon schip te maken' en alle details uit te spreken, en dat meende ik oprecht, maar ik had ook een perverse bijbedoeling, want al die details zoog ik op als een spons en die wonden me nog meer op. Eenmaal in bed, fantaseerde ik door op haar verhaal en trok mij af op wat ik in werkelijkheid verafschuw, en ik kwam heviger klaar dan anders.
De volgende dag vertelde zij hoe goed het haar had gedaan open te kunnen praten over wat haar overkomen was en over haar schuldgevoelens, en ik moedigde haar aan om verder te vertellen, zei haar dat het haar goed zou doen om dit echt meermaals te vertellen tot ze het een plek kon geven. Dat was wel waar, maar ook niet, want ik verlangde zo naar die details, waarvan ik nu nog steeds enorm geniet. En waar ik me over blijf schamen..
Nog steeds, regelmatig, informeer ik hoe het nu met haar gaat en dan word ik altijd blij als zij vertelt hoe nog nieuwe details bij haar bovenkwamen, nu zij het erover denken toelaat, en ik moedig haar aan mij die details te vertellen...
Dag Celina,
Maar je stopt met schrijven juist als je jouw verhaal wil vertellen ????????