Jaren geleden kreeg ik een dejavu.
Kreeg eerst een ingeving je gaat iemand ontmoeten maar je moet voorzichtig zijn.
Inderdaad kwam die persoon kort daarna tegen was reuze gezellig. Tijdens die gezelligheid deed die persoon in kwestie vrij snel dat wij elkaar gezien hadden een uitspraak blijkbaar een irritatie dat diepzat om een uitspraak die ik gedaan had over de nadelen van partners met grote leeftijdsverschillen.
Om de gezelligheid niet te verpesten maar gedaan als ik die onderstatement niet begreep. Het bleef niet alleen bij deze uitspraak ook over mijn studie dat ik te oud was, over mijn relatie problemen dat ik die zelf moet oplossen of mij wijs maken dat ik volledig mantelzorgtaken op mij moet nemen. Weer een keer kregen die persoon en zijn partner ruzie omdat diens partner jaloers was dat ik de hazepad op zou gaan met diens geliefde.
Was er verdrietig om maar omdat ik geen behoefte heb aan ruzie noch sensatie, een beetje afstand genomen en contact onderhouden op grote lijnen. Ik ben geen psygiater maar deze perdoon is oprecht aardig, slim, behulpzaam maar wordt snel boos en toont narcistische trekjes.
Ondanks de afstand zijn de rollen nu omgekeerd en is de persoon ook hulp beoefend geworden, te oud om zelf een studie voor diens kinderen te bekostigen. Help graag met he mijn hart tot een bepaalde grens maar als ik aan dit alles denk, denk ik vergeef graag maar is het raadzaam om hieraan te beginnen. Dit terwijl er zoveel direkte mensen zijn die deze gat zouden kunnen opvullen. Wat is de reden waarom het niet via de direkt kringen gebeurd. Neem ik teveel hooi op mijn vork?
Logisch dat het door je hoofd spookt. Stop met vreemdgaan.